Al een tijdje wil ik een blogpost schrijven over mij, Judith. Over mezelf. Veel mensen weten niet goed wie de persoon achter Velvetine is, en dat heb ik hoogstwaarschijnlijk aan mezelf te wijten. Toen Velvetine startte waren we namelijk met vier dames en werd er voortdurend in de ‘wij’ vorm gesproken, maar al snel maakte ik een doorstart met Velvetine en werd ik owner/founder en bleef ik dus als enige over. Het is een beetje raar om deze post te schrijven terwijl Velvetine al zo lang bestaat, maar het is toch iets wat nodig is me thinks. Veel mensen zullen mij wel kennen, maar voor iedereen die Velvetine nog niet lang zo kent – now is the time to properly introduce myself!
Toen ik communicatie studeerde kregen we de opdracht een ‘nep’ bedrijf op te zetten, maar dan eigenlijk wel weer ‘echt’. Alles was min of meer officieel, je had een belastingnummer, deed opdrachten en schreef facturen, maar 99% van de studenten stopten met hun bedrijf zodra de schoolopdracht klaar was. Niet iedereen is geboren voor het ondernemerschap. In de periode ervoor was ik op één of andere manier al bezig met de trouwbranche, maar ik heb grote moeite te herinneren waarom precies. Laat ik het makkelijk houden: ik ontdekte Amerikaanse weddingblogs for some reason. Ik fotografeerde al wel als hobby en overwoog ook op een blauwe maandag om de fotoacademie te gaan doen, maar kreeg te horen dat er echt geen cent mee viel te verdienen ‘behalve als je de bruiloften gaat doen, maar dat is echt vreselijk’. Bruidsfotografie bleek de onderste trede van de fotografie ladder – voor als je artistieke dromen niet lukken en je toch brood moet kopen. En toen zag ik die Amerikaanse fotografen en dacht alleen maar ‘WAAROM hebben we dat niet in Nederland?! Waarom zijn bruiloften hier zo vreselijk saai en eentonig? Waarom zie je alleen maar foto’s voor een hekje, heggetje of trappetje of nog erger: met het boeket in kleur en de rest zwart/wit?’. Ik kon toen opeens wel begrijpen waarom bruidsfotografie niet de meest gewaardeerde tak was onder fotografen…
Toen kwam die schoolopdracht. Ik wilde een business maken van het gat dat ik had ontdekt (naar mijn gevoel dan…) en zocht studiegenoten die er net zo over dachten. Met drie meiden erbij (en veeeeeeeele brainstorm sessies later voor een naam) werd Velvetine geboren. Om antwoord te geven op een vraag die ik heel vaak hoor – Velvetine heeft niet per se een betekenis. Velvet betekent fluweel, dus het is een soort vrouwelijke vervoeging van fluweel. Ik ben nog steeds geweldig blij met het feit dat ik na duizend verschillende ideeën opeens op deze naam kwam :-). Die eerste maanden van onze business waren best intensief, want intussen was ik verloofd en ging ik trouwen (en werd het opeens heel reëel waar we mee bezig waren), en we bluften ons min of meer door het eerste seizoen heen omdat het voor ons ook allemaal nieuw was. Veel boeken lezen, oefenen, portfolio werk scoren, eerste opdrachten doen, fouten maken, daarvan leren en weer doorgaan. Na een maand of drie was de schoolopdracht ten einde en vertrok de eerste compagnon, al snel volgde de tweede en niet lang daarna werd Velvetine overgeschreven op mijn naam. Vanaf dat moment was ik officieel fulltime ondernemer en fotograaf, en had ik ook nog eens een aantal freelancers die voor me werkten. Geen studie meer, maar de droombaan die ik altijd al wilde – mijn eigen baas zijn! Ik heb geen moment meer omgekeken maar elk moment van elke dag gewerkt om de beste in mijn werk te zijn.
{ik draag niet altijd een zonnebril en ik ben ook niet altijd op zo’n tropische locatie,
maar ik laat deze foto’s altijd graag zien om wat jaloezie te veroorzaken}
De reden dat ik je dit vertel is omdat ik weet dat veel mensen nog steeds denken dat we met vier meiden zijn die onderling fotograferen. Anderen weten dat er daarna freelancers kwamen (Elise, Eline, Anouk en Rozemarijn), maar dat twee daarvan begin dit jaar gestopt zijn. Weer anderen weten dat ik recent een second shooter en een assistent heb aangenomen, Hanke en Lisette. Het is niet makkelijk om al deze veranderingen te volgen als ik er niet veel over vertel ;-). Daarom vertel ik je nu hoe Velvetine eruit ziet: ik ben de mastermind. Het brein. The face behind it all. Ok, dat is iets te veel credit voor mezelf ;-). Maar als je berichtjes op Facebook of Twitter ziet dan ben ik dat. De foto’s op Pinterest worden door mij gepind. De posts worden door mij (en af en toe door Anouk en Rozemarijn) geschreven. Die frustratie posts over bruiloftsgasten – that’s me talking. Ik heb de website ontworpen en hou deze bij. Ik doe de financiën en maak de albums. Ik fotografeer alle photoshoots. Ik edit alle foto’s. Ik denk dat zo’n 80% van de foto’s van de weddings die je ziet van mijn hand zijn, de overige foto’s zijn van m’n geweldige freelancers die meegaan tijdens bruiloften.
Daarnaast heb ik een team dat op dit moment heel flexibel is maar dat bestaat uit Rozemarijn (ooit één van die vier meiden) als blogger, zij is aan het afstuderen en is even niet zo actief. Anouk (ook druk met studie) blogt over alles wat met styling, beauty en mode te maken heeft. Nieuw zijn Hanke als second shooter en Lisette als assistent. Wat ben ik blij met deze twee! Hanke doet het geweldig en gaat dit seizoen gebruiken om super veel te leren zodat ze vanaf volgend seizoen helemaal klaar is om zichzelf als bruidsfotograaf op de kaart te zetten. Lisette is bijna afgestudeerd aan de Willem de Kooning academie als fotograaf en is mijn nieuwe assistent. Super excited to have her! Zij gaat me niet alleen assisteren tijdens bruiloften, maar zal ook zo af en toe op kantoor te vinden zijn om te helpen met meer praktische zaken. Oh, wat is kantoor? Check hier maar, mijn kantoor aan huis.
{with my great love, my husband Boaz}
Bruidsfotograaf zijn is geen makkelijk beroep. Omdat ik veelal alleen werk is het soms best eenzaam (en toch ook prettig, want het is zo rustig werken!), maar nog lastiger is het dat mensen voortdurend je werk niet of wel waarderen. Het is nodig om stevig in je schoenen te staan en iemand in je buurt te hebben die je soms streng toespreekt of juist bemoedigd (dank je, Boaz), want een creatief beroep is een kwetsbaar beroep. Ik geef eerlijk toe dat ik het spannend vind om foto’s online te zetten of een sneak peek op Facebook te posten. Wat als er niet genoeg mensen de foto leuk vinden? Wat als een andere fotograaf een foto online zet en die veel meer likes krijgt? Betekent dat dan dat ik niet goed ben in m’n werk? Word ik daar dan onzeker van of ga ik aan mezelf twijfelen? Soms wel. Vaak zelfs. Maar de momenten waarop ik zielsgelukkig ben met wat ik doe en trots ben op mezelf en op de mensen met wie ik werk, die momenten zijn beter vertegenwoordigd. Gelukkig wel. En ik ben heel blij met fotografen waar ik een goede band mee heb (of die me zomaar mailen om een compliment te geven!), want anders word ik paranoïde van de trouwbranche ;-).
Het belangrijkste is dat ik onwijs gepassioneerd ben voor mijn werk – onuitputtelijk werk ik eraan. Ik vind het heerlijk om die dag vast te leggen waarop een major choice wordt gemaakt. Die levensbepalende keuze wil ik ondersteunen met foto’s die je voor altijd meenemen naar dat moment. Ik zelf heb het geheugen van een goudvis, dus mijn foto’s helpen me herinneren aan de kleine dingen van mijn trouwdag.
Nee, bruiloften zat worden zal ik nooit. Maar ik blijf wel heel hard werken aan mooier vast gelegde én beter georganiseerde bruiloften – want Nederlanders zijn zo heerlijk star in hun tradities. Van de trap naar beneden lopen is niet fotogeniek, een first look is mooier. Stukjes op een bruiloft zijn bijna nooit grappig, een emotionele speech daarentegen wel. Een gestylede dinertafel brengt sfeer, waxinelichtjes op een statafel wat minder. Een weddingplanner is niet langer overbodig, een vriendin als ceremoniemeester die taak geven is best pittig. As you see - ik zal mijn mening nooit voor me houden, behalve op de dag zelf, wat betreft Nederlandse bruiloften. Dat is iets waar je bij mij van op aan kunt ;-).
~
Well, dat was dus een post over mij. Ik hoop dat het je helpt om mij iets beter te leren kennen!
Wees niet bang om me vragen te stellen in de comments, more than happy to tell more!
.jpg)
.jpg)
.jpg)
door Judith
geen reacties